Sam De Buysere – Dogs in Cars are a Dying Breed – a billboard

Wat als we onze manier van in-de-tijd-zijn zouden adverteren? Op uitnodiging van 019 ontwierp  kunstenaar Sam De Buysere een billboard dat precies dat probeert te doen. Het nodigt bezoekers uit  om tijd te ervaren — haar duur, haar verloop — en om hun eigen beleving van tijd te verbeelden. 

Op een draaiend reclamepaneel verschijnt een opeenvolging van verzen: (1) And it’s about time (2)  And it’s about time And this (3) And it’s about time And this is what it looks like. Deze voortdurende  en cyclische beweging maakt de bezoeker bewust van het verstrijken van de tijd, maar ook van de  opeenstapeling van momenten — en van de hoeveelheid informatie die één enkel moment kan  bevatten. De eerste zin wekt verwarring door haar dubbele betekenis: gaat het over tijd als thema, of  over iets dat al lang had moeten gebeuren? De opeenvolging groeit van een aarzelende uitspraak tot  het begin van een verhaal, de aankondiging van een narratief. En dan begint het opnieuw. We blijven  in spanning achter — we zullen nooit weten hoe ‘it’ eruitziet. De cadans bouwt op, culmineert, en  herhaalt zich. Telkens opnieuw. 

De zinnen op het billboard zijn gebaseerd op het openingsnummer van het album Being Funny in a  Foreign Language van de Britse alternatieve rockband The 1975. Het nummer blikt terug op  jeugdherinneringen, overanalyseert ze achteraf, en roept tegelijk nostalgie en spijt op — alsof de tijd  zelf meerdere keren wordt beleefd. De verwijzing is zowel inhoudelijk associatief als speels van aard.  Zulke referenties zijn kenmerkend voor De Buysere’s werk: hij vormt nieuwe gehelen uit fragmenten  van culturele en technologische geschiedenis, maar ook uit popcultuur. In die zin kan zijn praktijk  worden gezien als een vorm van fictieve geschiedschrijving — of als het samplen van stukjes  geschiedenis tot nieuwe mixtapes. 

Hoe ontwerp je een visuele identiteit voor het verloop van tijd? De verzen zijn gezet in het instabiele  lettertype Seismic van Fraser Muggeridge Studio. Vorm en inhoud overlappen elkaar als een soort branding: de zinnen op het billboard lijken langzaam uit elkaar te vallen en weg te glijden. Opnieuw  positioneert De Buysere zich als producer die diverse fragmenten en vormen samenbrengt, met  erkenning voor andere makers en ontwerpers. 

Wanneer de avond valt, verschijnt een groene laserstraal die de roterende lamellen van het billboard  van opzij verlicht. Als een zijwaartse sluipschutter richt de straal zich, om een welgemikt  schampschot te leveren. Er komt een element van bijna chirurgische precisie in het spel — én een  zekere alertheid. Degene die de zinnen op het billboard uitspreekt, lijkt onder dreiging te staan, en  begint het verhaal nooit écht. 

Dogs in Cars are a Dying Breed, a billboard is het nieuwste werk binnen de gelijknamige reeks. Die  begon met het scenario Dogs in Cars are a Dying Breed – pilot, geschreven door De Buysere in 2022.  Het hoofdpersonage, the Speaker, is losjes gebaseerd op Jane Fonda’s vertolking van Barbarella. Een  futuristische, sensuele astronaut die een geladen gesprek aangaat met onder andere Nam June Paik en  Kurt Waldheim. De Buysere verschuilt zich achter deze charismatische figuren om te speculeren over  alternatieve geschiedenissen en toekomstscenario’s. Het gesprek speelt zich af op het nulpunt van ons  tijdsysteem: Greenwich. Het scenario mondt uit in een daad van verzet tegen lineaire,  wetenschappelijke tijd: ‘History itself has stopped, is this where it will all end?’ 

In 2023 bouwde de kunstenaar verder op dit scenario met de installatie Dogs in Cars are a Dying  Breed – (proposal for a) theatrical adaptation. De installatie draait om een fictieve theaterbewerking  van het scenario door Yves Montand. Ze wordt gepresenteerd als een constellatie van twee houten  kisten, een theepot en een bureau waarop het getypte theatervoorstel ligt. Een laserstraal verbindt de  drie elementen. De kisten zijn voorzien van een door de kunstenaar ontworpen logo en lijken klaar  voor verzending. Eén ervan zou de sculptuur Newton van Eduardo Paolozzi bevatten, een centrale  referentie in het voorstel. Zo functioneert de installatie als een ontregelde tijdcapsule, die een  monument bevat voor de wetenschapper die het idee van absolute tijd bedacht. 

In het werk van De Buysere lopen feit en fictie volledig in elkaar over. Hij verschuilt zich achter een  scherm van (auto)fictie, vermomd als culturele verwijzingen, om het hedendaagse te onderzoeken. De  Auteur is altijd aanwezig, maar kijkt vanop afstand toe, tussen de menigte van personages. Hij  verbergt zich in plain sight — helemaal in het nu, en toch volledig verloren in de tijd.

What if we start advertising our way of being in time? Upon the invitation of 019 collective, artist Sam De Buysere has designed a billboard that attempts to do precisely that. It prompts visitors to reflect on time itself, to consider duration, and to start devising their own narrative of time. 

On a rotating advertising panel, the following text appears as a succession of verses: (1) And it’s about time (2) And it’s about time And this (3) And it’s about time And this is what it looks like. This extending and cyclical flow makes the visitor aware of the passing of time, but also of the accumulation of moments and the amount of information a single moment can contain. The first phrase fuels the confusion with a double meaning. What is there to say about time? Or what is long overdue? The sequence increases from a doubtful utterance to the beginning of a narrative, an announcement of a story. And then it starts again. We are left in suspension and will never know what ‘it’ looks like. The cadence builds and culminates. Again and again. 

The phrases on the billboard are based on the first track of the album Being Funny in a Foreign Language by  the British alternative rock band The 1975. The song reflects on adolescent memories, overanalyzing them in hindsight. It evokes both nostalgia and regret, as if time itself is experienced multiple times. The reference is both an associative content-related link and a playful preference. Such references are characteristic of De Buysere’s work, which shapes new wholes from fragments of cultural and technological history, as well as from pop culture. In this sense, his practice can be seen as a form of fictitious history writing, or even  sampling bits of history into new mixtapes. 

How does one design a visual identity for the unfolding of time? The verses are set in the unstable font Seismic by Fraser Muggeridge Studio. Form and content overlap like branding, and the sentences on the  billboard seem to slightly fall apart and slip away. Again, De Buysere acts like a producer who brings together various bits of information and formal aspects, acknowledging other authors and designers.  

Once evening falls, a green laser beam becomes visible, illuminating the rotating slats of the billboard from the side. Like a lateral sniper, it sharpens its focus to deliver a glancing shot. It brings an element of almost  surgical precision into play, as well as a certain alertness. The one uttering the sentences on the billboard seems under threat and never actually starts the story. 

Dogs in Cars are a Dying Breed, a billboard is the most recent iteration of a series of works. This series  began with a screenplay Dogs in Cars are a Dying Breed – pilot, written by De Buysere in 2022. The main character, the Speaker, is loosely based on Jane Fonda’s interpretation of Barbarella. The futuristic bombshell astronaut enters into a charged conversation with other characters that include Nam June Paik and Kurt Waldheim. Sam De Buysere hides behind these charismatic characters to speculate on alternative histories and futures. The conversation is set in the zero point of our time system, Greenwich. The screenplay culminates into an act of resistance against linear, scientific time: ‘History itself has stopped, is this where it  will all end?’  

In 2023, the artist continued to build on this screenplay with the installation Dogs in Cars are a Dying Breed – (proposal for a) theatrical adaptation. The installation is centered on a fictional theater adaptation by Yves Montand of the screenplay. It is presented as a constellation of two wooden crates, a teapot and a desk upon which the typed theater proposal rests. A laser beam connects the three elements. The crates are branded with a logo devised by the artist, ready for shipment. One of them supposedly contains Eduardo Paolozzi’s sculpture Newton, which is a central reference in the proposal. As such, the installation functions as a twisted time capsule that contains a monument for the scientist who conceived of the notion of absolute time. 

Fact and fiction become utterly blurred in the work of De Buysere. He hides behind a screen of (auto)fiction,  disguised as cultural references, to investigate the contemporary. The Author is always present, but is  watching us from a distance amid a crowd of figures. He hides in plain sight, fully in the present, and yet entirely lost in time. 

Text by Louis De Mey (September 2025)

Font Prismatron: Seismic by Fraser Muggeridge studio

Check the prismatron in daylight HERE, or HERE by night.