Anastasia Bay – Night Mother

In Night Mother rust een kleine kat in de schoot van een voorovergebogen figuur. Hun verbondenheid voelt tegelijk vertrouwd en een beetje vreemd. Aan de randen van het werk duiken andere scènes op, als verre echo’s van onrust. Het zijn beelden gebaseerd op de actualiteit en herinneringen. Ze verstoren de zachte rust van het centrale tafereel.

Anastasia Bay zinspeelt op hoe onze gedachten voortdurend heen en weer bewegen tussen tederheid en waakzaamheid, en hoe zorg altijd in relatie staat tot een bredere, onzekere wereld. Door deze gelaagdheid weeft Bay innerlijke beleving en uiterlijke werkelijkheid samen tot een geconcentreerd en aandachtig visueel ritme. Haar nieuwste schilderijen balanceren tussen persoonlijke momenten van zorg en de druk van de wereld daarbuiten. Ze tonen hoe de aanwezigheid van mensen en hun subtiele stemmingen onze ervaring vormgeven.

Tegelijk raakt Night Mother aan een grotere, ongemakkelijke vraag: waarom brengen we nieuw leven in een wereld die zo getekend is door lijden? Bay werd moeder op een moment dat berichten over geweld en verlies overal aanwezig waren. Terwijl de wereld overspoeld leek door crisis na crisis, werd haar aandacht gericht op de kleinere, herhalende handelingen van zorg. Die tegenstelling tussen publieke onrust en private nabijheid loopt als een rode draad door Bay’s nieuwe werken. Zonder melodrama maakt het schilderij op de billboard zichtbaar hoe moederschap voortdurend balanceert tussen liefde, angst en verantwoordelijkheid.

Door dit beeld in de publieke ruimte te tonen, is de intimiteit van zorg zichtbaar voor iedereen. Wat betekent het om zo’n kwetsbaar moment te delen met voorbijgangers? Kan het ons laten stilstaan bij hoe we ouderschap en zorg begrijpen? Het werk vraagt om aandacht voor wat vaak onopgemerkt blijft: de dagelijkse arbeid van zorg.

Night Mother is niet alleen een reflectie op moederschap, maar ook op zorg als morele en sociale verantwoordelijkheid. Het werk van Bay toont dat scheppen – of het nu om leven of om kunst gaat – niet voortduurt ondanks de kwetsbaarheid van de wereld, maar juist dankzij stille vormen van verzet als aandacht en liefde. In de spanning tussen tederheid en angst vinden we hopelijk de ruimte om te voelen hoe we met elkaar verbonden zijn. Dit werk herinnert ons eraan dat kwetsbaarheid en oplettendheid centraal staan in hoe we leven en zorgen, ook in onzekere tijden.

In Night Mother, a small cat rests in the lap of a leaning figure, its fragile body at once tender and tense. Around them, glimpses of other lives and events appear at the edges, faint reminders of struggle and vigilance beyond the immediate scene. This quiet tension sets the tone for Anastasia Bay’s recent series, where a collage of different gestures invite reflection on fragility, resilience, and the rhythms of everyday life. Bay’s most recent work balances private moments of care with the pressures of the wider world, reflecting her evolving attention to both human presence and the subtle moods that shape our experience.

Bay’s background quietly shapes her work. She grew up in Brussels and studied painting at La Cambre, where she first became interested in how the body can express tension and emotion. Now working between Belgium and France, she moves between outer and inner worlds, allowing memory, current events, and the small demands of everyday life to influence her imagery. Her paintings carry the mark of this journey, revealing an artist alert to how private feeling and the pressures of the world quietly meet in the body.

The painting on the billboard invites a careful look, drawing viewers into a space of quiet observation. A mother leans toward a small creature, her posture carrying both closeness and subtle strain, while their connection feels slightly unfamiliar. At the edges of the image, other scenes appear and fade, suggesting distant struggles and a sense of unease beyond the intimate moment. Shaped by news, memory, and older visual echoes, these elements gently disturb the calm of the central scene and create a mood of alert attention. They reflect how the mind moves between tenderness and awareness, placing the act of nurturing in relation to a wider and more uncertain world. Through this layering, Bay weaves together inner experience and external reality into a concentrated and watchful visual rhythm.

Before the shift that shapes her recent series, where care and vulnerability take center stage, Bay’s paintings were driven by the energy of bodies in motion. She focused on figures engaged in sport, captured at moments of strain, with limbs reaching toward physical limits. Each composition explored tension and effort, and the canvas itself seemed to pulse with movement and force. These earlier works were shaped by ideas of strength, ambition, and the poetry of movement, leaving little room for stillness or inward reflection. By contrast, the protective focus of her recent work marks a deep change in her practice. The same intensity now turns inward, where the body becomes a place in which emotional weight gathers and is quietly held.

In the end, Night Mother is not only a reflection on motherhood but also on care as a moral and social responsibility. Bay’s work shows that creation, whether of life or art, continues not despite the world’s fragility, but through acts as quiet forms of resistance such as attention and love. By staying with the tension between tenderness and fear, she turns maternal vigilance into a space for reflection. The painting moves quietly, showing that fragility and attentiveness are central to how we live and care, even in uncertain times. Through Night Mother, Bay invites the viewer to consider the intimate relationship at its center alongside the wider world around it, prompting reflection on how attention and care connect us to the lives of others.

Text: Natalija Gucheva